Inclusiviteit versus exclusiviteit

Het leven bestaat uit hokjes. Hokjes waarin je als maatschappij, als organisatie en als mens in geplaatst wordt. Hokjes maken het leven makkelijker. Herstel: hokjes lijken het leven makkelijker te maken. Want hét kenmerk van een hokje is dat er een grens, een kader omheen zit. Dat is handig voor de omgeving.

Ieder die zich niet met de inhoud van dat kader wil bemoeien, hoeft dat ook niet de doen. Of mag dat niet doen. En handig voor jezelf: “ik zit nu eenmaal in dat hokje. Ik hoef me dus over alles daarbuiten niet druk te maken.”

Maar het echte leven kent geen hokjes. Heeft het ook eigenlijk nooit gekend. Én het leven heeft er geen behoefte aan. Want alles, werkelijk alles hangt met elkaar samen. Mondiaal gezien hangen de gebeurtenissen in de VS samen met dat wat aan de andere kant van de aardbol gebeurt. En andersom. Het beïnvloedt elkaar. Of we willen of niet. Je persoonlijke leven hangt samen met je werkzame levensdeel. Ook hier wederzijdse beïnvloeding.

Hokjesmentaliteit in de medische wereld

Ook binnen een mens worden hokjes geplaatst. Iemand die hartklachten heeft, gaat naar een cardioloog. Iemand met darmproblemen naar een internist en iemand met kanker naar een oncoloog. Alsof een menselijk lichaam te verdelen is in los van elkaar staande delen. Voor elk lichaamsdeel is er wel een specialist aan te wijzen. Op zich niets mis mee, ware het niet dat veel specialisten zó gespecialiseerd zijn, dat ze vergeten dat zij zich slechts met één onderdeel van de mens bezig houden. En dan vaak ook nog alleen met de verstoring ín het lichaam, de ziekte. Een verstoring die een gevolg is van een oorzaak. Natuurlijk wordt door goede specialisten ook gezocht naar de oorzaak. Maar dan meestal alleen naar een lichamelijke oorzaak. Oorzaken die buiten ‘het hokje’ vallen, vallen helaas buiten het zichtveld. En dat is jammer. Dat kan zelfs rampzalig zijn. Omdat als gevolg van de hokjesgeest een groot deel van de mogelijke oorzaken buiten beeld blijft. Met als gevolg dat mogelijke oplossingen ook niet zichtbaar worden.

Open staan voor samenwerking

Misschien lijkt bovenstaande een aanval op de medische wetenschap. Dat is zeker niet het geval. Het is een noodkreet, een hartenkreet om te stoppen met de hokjesbenadering en – zoals de natuurvolken al deden – weer breed en holistisch naar een mens te gaan kijken. En dat dan samen met alle medische kennis die inmiddels verzameld is. Het is een oproep tot inclusiviteit. Vul elkaar aan, steun elkaar en ga in gesprek met elkaar. Maak een einde aan de exclusiviteit. Een einde aan de zelfgenoegzaamheid van dat wat slechts wetenschappelijk bewezen lijkt. En sta open voor samenwerking. Op alle niveaus. Hoe mooi kan de wereld er dan uit gaan zien !
Dus als variatie op de slogan van de Belastingdienst: Beter kunnen we het gezamenlijk maken. Boeiender ook!