Zelf doen…..

Altijd spannend bij jonge ouders. Wat zegt de kleine als eerste : papa of mama? Daarna gaat het meestal snel. De woordjes volgen elkaar snel op. En dan ineens is er het eerste zinnetje. En dat is vaak : ”Zelf doen!” Een mooie tekst waaruit blijkt dat kleine kinderen al aanvoelen hoe het leven in elkaar zit. Dat wat je wilt doen, kun je alleen zélf doen.

Tijdens sombere momenten komt het voor dat ik denk dat volwassenen dat zinnetje vergeten zijn. Vooral als mensen dingen tegen komen in het leven, die ze eigenlijk liever niet tegen willen komen. Vervelende gebeurtenissen zoals ziekte, ontslag of overlijden van een naaste. Dan wordt meestal rond gekeken en gezocht naar hulp, naar iemand die de problemen oplost of overneemt.

Maar helaas…..een ander kan nooit jouw problemen oplossen. Medicijnen maken je niet beter, een fysiotherapeut verhelpt een blessure niet en een psycholoog, psychiater of coach kan jouw problemen niet wegtoveren. Die externe hulp kan je wel helpen en ondersteunen. En je begeleiden. Maar oplossen : dat is toch écht alleen van jezelf.

Deskundige hulp

Daarmee bagatelliseer ik de hulp en steun, die je van medicijnen of deskundigen krijgt niet. Ik plaats het alleen in een ander daglicht. Deze kijk op verandering, is (nog) niet maatschappelijk gangbaar. Maar heeft wel twee heel grote voordelen. Op de eerste plaats zorgt deze kijk ervoor dat je weer helemaal zelf verantwoordelijk wordt voor je leven. Daar waar die verantwoordelijkheid hoort dus! Het tweede mooie aspect is dat hulpverleners, die deze zienswijze delen ook gaan zien, voelen en uitdragen dat de klant, dus degene die ondersteund wordt, voorop staat. Dus de klant bepaalt zelf wat er gebeurt. Niet de deskundige. Vanzelfsprekend is het de verantwoordelijkheid van de deskundige om zijn kennis en ervaring te delen en de klant op de voor- en nadelen te wijzen. Want kennis delen is dat wat een deskundige hoort te doen. En niet de regie over iemands leven overnemen.

In feite is mijn verhaal een oproep. Om zelf je verantwoordelijkheid te nemen over je eigen leven en tegelijkertijd van de verantwoordelijkheid van andermans leven af te blijven. En daarnaast, als je daartoe in staat bent, anderen te ondersteunen of te helpen. Maar niet te redden. Want redden is het overnemen van andermans verantwoordelijkheid. Ik sluit af met een bekend Roestenburgh’s spreekwoord dat past bij deze tekst : “Als helpen redden wordt, is iedereen reddeloos verloren!”

Voor meer informatie zie: Holistische coaching