Kabinet trekt honderden miljoenen extra uit voor jeugdzorg
Mooi dat er geld beschikbaar komt.
Jammer dat dat aangekondigd wordt door bij het onderwerp jeugdzorg een ‘cipierachtige’ foto te plaatsen. Jeugdzorg is veel meer dan jeugdigen opsluiten.
Mensen die vaker iets van De Roestenburgh lezen, weten dat er in onze ogen slechts één dienende aanpak is. Een bronaanpak. Want de problemen in en rondom de jeugd zijn gevolgen. En elk gevolg kent een bron. Een oorzaak.
Het geld dat beschikbaar komt gaat zoals altijd naar het bestrijden van het gevolg. Dat is mooi, maar lost niets structureel op. Slechts als de bron gevonden wordt en daar iets mee gedaan wordt, gaat het de juiste kant op.
De bron is altijd te vinden in verstoringen van systemische uitgangspunten. Deze basisprincipes, die van nature in elk mens aanwezig zijn, zijn niet bewijsbaar en niet wetenschappelijk aantoonbaar. Om die reden zijn ze langzaam maar zeker uit beeld verdwenen en wordt er in de reguliere zorg geen of veel te weinig aandacht aan besteed. Dat deze uitgangspunten niet wetenschappelijk aantoonbaar zijn, wil niet zeggen dat ze er niet zijn. Je kunt immers ook niet bewijzen dat ze er níet zijn. En als je naar het leven kijkt, zou het zomaar kunnen zijn dat zo’n beetje alles wat er écht toe doet niet te bewijzen is.
De extra gelden zodanig besteden dat er ook veranderingen ontstaan, kan alleen als er ook aandacht is voor brononderzoek en bronaanpak. Ofwel dat er ook tijd, energie en geld gaat naar het opdoen van inzichten in het systemisch krachtenveld gaat.
Daarbij komt dat één van de uitgangspunten van systemisch werken is dat een probleem nooit van iemand is. Het probleem is altijd van het hele systeem. Als er dus een probleem bij een kind geconstateerd wordt, is dat niet alleen van dat kind, maar ook van de ouders, broers en zussen. Ook de overige systeemleden hebben op de een of andere manier een rol bij het ontstaan van een probleem. Om misverstanden te voorkomen: ik beschuldig niemand van het veroorzaken van problemen. Deze ontstaan omdat we ons niet bewust zijn van de systemische basisprincipes en die door ons handelen onbewust verstoren. Vaak met alle goede bedoelingen. Maar ook goede bedoelingen zijn vaak strijdig met de systemische basis. Er is dus niemand schuldig. Er is wél sprake van verantwoordelijkheid.
Verantwoordelijkheid nemen
Het is niet zo ingewikkeld deze verantwoordelijkheid te nemen. Verdiep je in de systemische uitgangspunten en kies ervoor om er bewust mee om te gaan. Het zou mooi zijn als de overheid een deel van de extra gelden zou – laten – inzetten voor dit bewustwordingsproces. En dat kan simpel. Zorg ervoor dat op scholen lesuren beschikbaar komen voor deze bewustwording. Wat mij betreft te beginnen op alle lerarenopleidingen. Als in het eerste leerjaar zo’n acht dagen beschikbaar komen en in de volgende leerjaren telkens 4 dagen, dan zet dat absoluut zoden aan de dijk. Leraren kunnen dan deze bewustwording overdragen naar leerlingen. Leerlingen worden mogelijk later ouders, die hun inzichten dan over kunnen dragen aan hun kinderen.
Als daarnaast ouders van mensen die in de jeugdzorg terecht komen – met enige druk – uitgenodigd worden kennis te nemen van de systemische uitgangspunten, ontstaat een sneeuwbaleffect. De jeugdzorg krijgt deels een andere inhoud en zal gegarandeerd langzaam maar zeker minder omvangrijk hoeven te zijn.
